Ξερές αγάπες

Αν σπάσει ο κορμός,
αρκεί μια φλούδα του δέντρου
να ενώνει τα κομμάτια,
για να μη πεθάνουν αμέσως τα φύλλα.
Σιγά σιγά χλωμιάζουν
κι αφήνονται ξερά στο αεράκι
για να τα πάρει μακριά
και να πεθάνουν σε μια άλλη αγκαλιά.

Οι γλάροι κράζουν το πένθιμο τραγούδι τους
και τα βλέμματα μας χάνονται στο βάθος του ουρανού,
με τα ξεραμένα φύλλα να διαλύονται μες στις καρδιές μας.

Τα απομεινάρια της καταιγίδας
μοιάζουν ακόλαστα ωραία
στο φως του δειλινού.
Κι οι σπασμένοι κορμοί
αποχαιρετούν άλλη μια αγάπη
άλλη μια ζωή.