Στεκόμουν στην απέναντι πλευρά του δρόμου και σε παρατηρούσα. Δε μ' έβλεπες να σε κοιτώ, όμως το βλέμμα μου χάιδευε κάθε άκρη του κορμιού σου. Για μια στιγμή μου θύμισες νεράιδα. Τόσο όμορφη, που αν ένας αόρατος ζωγράφος σου πρόσθετε φτερά, όλος ο κόσμος γύρω σου θα νόμιζε πως ξύπνησε ξάφνου μέσα σ' ένα παραμύθι. Κι ας ήσουν εσύ η μοναδική αλλαγή.
Κι αργότερα... όλες εκείνες οι φορές που ήμουν δίπλα σου και σε κοιτούσα... δεν έδειχνες να το καταλαβαίνεις. Τα μάτια μου όμως φώναζαν πόσο όμορφη είσαι. Δεν ήθελα να φύγω μακριά σου. Γι' αυτό κι έμεινα δίπλα σου, με τη βροχή να γίνεται ένα με τα δάκρυα μου. Δεν τα είδες. Λογικό... δεν υπήρχαν. Όμως αν με πρόσεχες λίγο καλύτερα, ξέρεις τι θα έβλεπες;...
Πέμπτη, Μάϊος 14, 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
6 απαντήσεις:
Γεια σου ρε Γιώργη με τις νεράιδες σου.. Χρειάζονται και τα δάκρυα καμιά φορά.. Ποτίζουν σπόρους για να ανθίσουν.
Καλημέρα.
Καλημέρα :)
νεραιδες..πριγκιπες..εχω τσατιστει που σιγα σιγα τεινω να πιστεψω τελειως οτι ολα αυτα ανηκουν απλα στη σφαιρα της φαντασιας..δεν θελω να το πιστεψω..θα θελα πολυ να ηταν αλλιως τα πραγματα..
Εδώ μέσα πάντως, τα βρίσκεις συχνά αυτά τα πλάσματα. :)
εδω μεσαναι..αρκετα συχνα..εκει εξω ειναι το προβλημα..:)
:)
Ανάρτηση Σχολίου