και ψάχνω να χωθώ ξανά μες στη ζεστή αγκαλιά σου.
Χάνω τον εαυτό μου
και το μόνο που μου θυμίζει εμένα είσαι εσύ.
Η φωνή σου, το βλέμμα σου, το γέλιο σου, η απουσία σου.
Θέλω να σε νιώσω κοντά μου.
Να σου τραγουδήσω και να πεθάνω,
χωρίς να σου πω ποτέ πόσο σ' αγαπώ.
Ένα μυστικό θανάτου.
Αυτό είσαι για μένα.
4 απαντήσεις:
Ώπα το ελληνικό στρατό.. Ήρθες και ακόμα θάνατος.. και ακόμα έρωτας..
Γι αυτό σε πάω.. Γιατί έχεις σταθερές αξίες.
Τα συναισθήματα δεν σβήνουν όπου κι αν είσαι, ο,τι κι αν κάνεις. Η αλήθεια είναι ότι το κλίμα του στρατού δεν τα ευνοεί, αλλά λίγες ώρες κατάθλιψης αρκούν. :)
ταυτιζεις τοσο το θανατο με τον ερωτα...
που...
με μπερδευεις!
Έχω μια θεωρία για το πως συνδέονται αυτά τα δύο μεταξύ τους. Για μένα ο θάνατος και ο έρωτας δεν είναι τόσο διαφορετικά όσο φαίνονται σε άλλους. Αλλά δεν θέλω να το αναλύσω εδώ. Ακόμα τουλάχιστον. :)
Ανάρτηση Σχολίου