"Φαντάζει μάταιο τώρα"

Κλαίω
και τα δάκρυα στάζουν σαν οξύ πάνω στο κορμί μου
μεγαλώνοντας τις πληγές μου...

Όμως εσύ που θα 'θελα ν' ακούσεις,
δεν ακούς,
δεν καταλαβαίνεις...

Ξεχάστε με

Της χαμογέλασε θλιμμένα και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα.
"Που πας; Συγγνώμη αν σε πείραξαν αυτά που σου είπα", είπε εκείνη προχωρώντας πίσω του.
"Θέλω να ξαπλώσω πάνω στον σταυρό μου και να έρθει κάποιος να σφηνώσει τα καρφιά όσο πιο γερά γίνεται. Θέλω να μπω μες στο νερό και να με πάρει το ρεύμα μακριά απ' όλους σας. Σβήσε με από το μυαλό σου. Πες πως δεν υπήρξα ποτέ.", της απάντησε και βούτηξε στη θάλασσα.
Εκείνη γύρισε πίσω, ξάπλωσε κάτω από την ομπρέλα της και συνέχισε να διαβάζει το βιβλίο του, από το σημείο που το είχε αφήσει εκείνος.
Μετά από μία ώρα, είχε ξεχάσει με ποιόν είχε πάει στην παραλία.
Μετά από 5 ώρες, πηδιόταν με κάποιον που 5 ώρες νωρίτερα, της ήταν άγνωστος.
Το επόμενο πρωί, ούτε που πρόσεξε αυτούς που μάζευαν από ένα απόμακρο σημείο της παραλίας, το νεκρό σώμα κάποιου, που μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν ο "έρωτας της ζωής της".

Ξανά... ξανά... ξανά...

Είμαι ακόμη ερωτευμένος μαζί σου.
Ακόμη όταν βλέπω το πρόσωπο σου, νιώθω το μυαλό μου να θολώνει και την ανάσα μου να λιγοστεύει.
Μου λείπουν εκείνες οι βραδιές με τις μουσικές μας.
Κάποια τραγούδια, τα παίζω ακόμη για σένα. Σε σκέφτομαι πάνω από τους στίχους.
Θέλω να καταστραφώ και πάλι για σένα. Να φτάσω μέχρι τέλους αυτή τη φορά. Να ξέρω καθώς θα ξεψυχάω, ότι εσύ υπήρξες για μένα, μόνο και μόνο για να πεθάνω χαρούμενος...