Νόστος

Η νοσταλγία στέκεται δίπλα μου σα θεριό
και μου χαϊδεύει το κεφάλι.
Όλες εκείνες οι στιγμές,
οι βροχές,
οι βροντές,
σφίγγουν σιγά σιγά το λαιμό μου
και σβήνουν την αναπνοή μου.

Οι ανάσες μου πεθαίνουν μία μία
και οι σταγόνες από τα δάκρυα μου,
σαπίζουν το μυαλό μου.

Όλα διαφορετικά τριγύρω μου
κι όμως μέσα μου γίνομαι όπως παλιά.
Τα δέντρα στο χωριό μου,
περιμένουν να εκπληρώσω το όνειρο μου.

Κι εσύ,
χαμένη κάπου εκεί μακριά...