Ένιωθα σαν να περπατώ μέσα σ' ένα δάσος με νεκρές νεράιδες και καταραμένα ξωτικά. Μες στο σκοτάδι και στη μούχλα. Και ξαφνικά σε είδα να λάμπεις στο βάθος μακριά.
Σε πλησίασα.
Με αγκάλιασες και μ' ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο μου ψιθύρισες πως όλα τέλειωσαν πια. Μου χαμογέλασες και πιασμένοι χέρι χέρι χαθήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Ακολουθώντας τον σίγουρο δρόμο για να εκραγούμε και να γεμίσουμε τον κόσμο με θλίψη και χαρά. Μαζί... ξανά...
Τρίτη, Νοέμβριος 04, 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 απαντήσεις:
:) Να το γεμίσετε με ότι θέλετε. Φτάνει που είστε μαζί. Να είσαι καλά ξωτικό μου ;)
νοιώθω οτι θέλω να σχολιάσω αλλά δεν ξέρω τι να πω..κάθε λεξη κ αι μια εικόνα..να σαι καλα:)
@jacki: Να σε διορθώσω. Φτάνει που ΕΙΝΑΙ μαζί, όχι που "είστε". Δεν γράφω για κάποια προσωπική εμπειρία, αλλά για το ιδεατό. :)
@fairyflor: Σ' ευχαριστώ. :)
Ανάρτηση Σχολίου