Γράμμα 3

«Όταν σε είδα να διασχίζεις τον δρόμο μπροστά απ’ το σπίτι μου, ξαφνικά ένιωσα τα πάντα γύρω μου να σταματάνε. Υπήρχες μόνο εσύ. Το φως από τη λάμπα του δρόμου έγινε εντονότερο και στα μάτια μου φάνταζε σαν να ακολουθούσε το κάθε σου βήμα. Σε παρακολούθησα με το βλέμμα μου μέχρι τη στροφή στην εκκλησία και έτρεξα προς το μέρος σου για να μη σε χάσω. Δεν θέλω να σε κουράζω με περιττές λεπτομέρειες, γι’ αυτό απλώς θα σου πω πως εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα σου στο παράθυρο του δωματίου σου.
Το επόμενο πρωί σκεφτόμουν μόνο εσένα. Με είχες ήδη στοιχειώσει. Ένιωθα τον αέρα να γεμίζει με το άρωμα που άφηνες πίσω σου καθώς προχωρούσες. Σαν ίχνη του πιο ευωδιαστού λουλουδιού. Δεν άντεχα να πάω στη δουλειά. Προσποιήθηκα τον άρρωστο και ξεκίνησα να κάνω βόλτες κοντά στην γειτονιά σου.
Είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, αλλά όσο πλησίαζε η ώρα που σε είχα δει και το προηγούμενο απόγευμα ένιωθα πως θα ξαναεμφανιστείς. Και είχα δίκιο. Μόλις σε είδα κρύφτηκα σε μια ακρούλα, έτσι ώστε να σε παρακολουθώ «αόρατος» για τα δικά σου μάτια. Περίμενα πως και πώς να πας στο διαμέρισμα σου και να βρεις το δώρο που σου είχα αφήσει στην εξώπορτα. Το θυμάσαι; Θυμάσαι εκείνο το υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο; Το είδα ξαφνικά μπροστά μου στο πάρκο πίσω από το σπίτι σου. Με μάγεψε με την πρώτη ματιά. Ήταν πανέμορφο. Όπως κι εσύ. Όταν λοιπόν σε είδα να κρυφοκοιτάς έξω από το παράθυρο σου, κρατώντας το και μυρίζοντας το, ένιωθα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.
Γιατί έπρεπε να τα καταστρέψεις όλα; Γιατί;!
Εκείνο το βράδυ σε έβλεπα συνέχεια στα όνειρα μου. Σε έβλεπα ξανά στο παράθυρο σου να κρατάς με αγάπη το τριαντάφυλλο, μόνο που στη συνέχεια εμφανιζόμουν εγώ, με αγκάλιαζες και φιλιόμασταν με πάθος.
Ξύπνησα πιο χαρούμενος από ποτέ. Πήγα στη δουλειά χωρίς να θέλω να δείξω σε κανέναν ο,τι υπέροχο μου συνέβαινε, αλλά ζούσα μόνο και μόνο για την στιγμή που θα σε ξανάβλεπα το απόγευμα. Είχα αποφασίσει να σου μιλήσω. Να σου πω ότι εγώ σου χάρισα το λουλούδι. Ότι είσαι τα πάντα για μένα. Τα πάντα!
Καταλαβαίνεις βέβαια πόσο πολύ απογοητεύτηκα όταν σε είδα να φτάνεις σπίτι σου μαζί μ’ αυτόν. Πόσο μάλλον όταν σας είδα να φιλιέστε μπροστά στο παράθυρο μας…
Γύρισα στο σπίτι μου κλαίγοντας, βρήκα το όπλο του πατέρα μου και άρχισα να σου γράφω αυτό το γράμμα. Βέβαια, θα αναρωτιέσαι γιατί ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σου, επέλεξα να τα διαβάσεις όλα αυτά αντί να σου τα πω εγώ ο ίδιος. Απλώς ακόμη και τώρα δεν έχω τη δύναμη να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου ανοίξω την καρδιά μου. Σ’ αγαπάω όσο δε μπορείς να φανταστείς και αφού δεν μπορώ να είμαι μαζί σου στη ζωή, θα είμαι στο θάνατο. Όπως περίμενα υπομονετικά να φύγει αυτός από το σπίτι σου, για να είμαστε μόνοι μας, έτσι θα περιμένω και να τελειώσεις την ανάγνωση αυτού του γράμματος. Και τότε θα σκοτώσω πρώτα εσένα και μετά εμένα. Έτσι θα μείνουμε για πάντα μαζί! Πάντα μαζί αγάπη μου…»

Όταν αργότερα ο αστυνόμος που ήταν ο πρώτος που μπήκε στο σπίτι, εξιστορούσε στη γυναίκα του αυτό που έζησε, φοβήθηκε ότι θα τον περάσει για τρελό. Διότι το να έχουν βρει μόλις ένα πτώμα με μία σφαίρα, ενώ όλοι οι γείτονες ορκίζονταν ότι είχαν ακούσει δύο πυροβολισμούς, δεν ήταν κάτι το παρανοϊκό και ανεξήγητο. Πως όμως να της εξηγούσε, ότι όταν άνοιξε την πόρτα ξεχύθηκαν από μέσα χιλιάδες πανέμορφες μπλε πεταλούδες ενώ συγχρόνως άκουγε το κλάμα μιας γυναίκας; Πώς να της εξηγούσε ότι ένιωθε πως το κλάμα αυτό, προέρχονταν από τις ίδιες τις πεταλούδες; Πώς να της εξηγούσε ότι έπεσε στα γόνατα, έφερε το πρόσωπο ανάμεσα στα χέρια του και για περίπου πέντε λεπτά το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κλαίει;…