Γράμμα 2

Πιστεύω, πως τα δάκρυα βοηθάνε να αποδράσουν τα συναισθήματα μας από εκεί που τα έχουμε εγκλωβισμένα. Γι ‘αυτό κι εγώ, θα τ’ αφήσω απόψε να ποτίσουν την σελίδα στην οποία σου γράφω αυτά τα λόγια. Θέλω επιτέλους να καταλάβεις πόσο σημαντική υπήρξες για μένα. Μου λείπουν το γέλιο και η φωνή σου. Ο τρόπος που με κοίταζες όταν μέναμε μόνοι.
Ακόμη και τώρα η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα όταν διαβάζω μήνυμα σου. Κι ας με κατέστρεψες. Κι ας έπαιξες μαζί μου.
Θυμάμαι κάτι που μου είχες πει παλιά. Πως όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, τότε όταν κοιτάζονται στα μάτια, είναι σαν να ξεκινούν δυο σχοινιά από αυτά και να καταλήγουν στην καρδιά του άλλου, τραβώντας την μέχρι να ξεριζωθεί. Έτσι, όταν είσαι ερωτευμένος το καταλαβαίνεις. Νιώθεις τη καρδιά σου να φεύγει από την θέση της.
Φοβάμαι να σε ξανακοιτάξω. Φοβάμαι. Αλλά το θέλω.
Όμως δεν ζω με όνειρα. Ξέρω ότι είμαι μόνος πια. Ξέρω ότι η κάθε νύχτα, είναι άλλος ένας αγώνας σκέψεων. Νιώθω κενός. Άδειος από συναισθήματα. Γι’ αυτό μουσκεύω το χαρτί με τα δάκρυα μου. Μήπως μπορέσεις να νιώσεις εσύ κάτι διαβάζοντας το. Κάτι που δεν μπορώ εγώ.
Δεν ξέρω αλήθεια γιατί σου έστειλα αυτό το γράμμα. Άλλωστε δεν σου ζητώ κάτι. Ίσως απλώς να ήθελα να φωτίσω για λίγο ακόμα στην ζωή σου.
Μια μικρή λάμψη, λίγο πριν το απόλυτο σκοτάδι.
Μια τελευταία ανάσα, πριν από το θάνατο μου.