Όλα μια μέρα θα καταστραφούν
και τα μόνα που θα μείνουν,
θα είναι αυτά που τραγουδούσαμε όταν ήμασταν παιδιά,
τότε που σ' έπαιρνα αγκαλιά
και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν ο πορτοκαλί ήλιος στον ουρανό...
Δευτέρα, Απρίλιος 14, 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
6 απαντήσεις:
Πορτοκαλί ήτανε ε; Δε θυμάμαι. Πάνε χρόνια που έχω να αντικρύσω τον ήλιο.
Έχεις δοκιμάσει να κοιτάξεις ψηλά στον ουρανό;
και μετα ολα μια μερα θα δυσουν και οταν ξημερωσει θα ειναι μια υπεροχη μερα δεν ξερω τι ηλιος θα ξημερωσει αν θα ξημερωσει ηλιος μα ο κοσμος θα ντυθει κοκκινος και η ψυχη θα αναπνευσει
Ωραίο. Χαίρομαι που σας δημιουργώ εικόνες και σκέψεις. :)
Δια στόματος-χειρός Τάσου Λειβαδίτη:
...ω παιδικότητα, αιωνιότητα αμετάφραστη...
ποσο θελω τωρα ολα να καταστραφουν
και να μεινουν μονο οσα τραγουδουσαμε οταν ειμασταν παιδια
και η αναμνηση του πορτοκαλι ηλιου στον ουρανο..............
Ανάρτηση Σχολίου