Δεν υπήρξες, δεν υπάρχεις, δεν θα υπάρξεις ποτέ.
Είσαι βροχή,
είσαι χαλάζι,
είσαι ο θάνατος που με περιμένει στην στροφή.
Αχ, αυτό το αγιάζι.
Αυτή η νύχτα μου πατάει το κεφάλι στην σιωπή.
Είσαι η τρέλα, κλεισμένη στην ψυχή.
Τρίτη, Απρίλιος 08, 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 απαντήσεις:
Υπέροχος. Να είσαι καλά Ζωρς.
είσαι η τρέλα,κλεισμένα στην ψυχή...
πόσες φορές το έχω νιώσει αυτό να ξερες..
φτάνουμε σε σημείο όλοι οι άνθρωπο να έχουμε τελικά ανάγκη αυτή την τρέλα μέσα μας..και να την εκφράζουμε κάθε λέξη,κάθε σκέψη,μα πάνω απόλα να της δίνουμε όνομα...να την πρωσοποποιούμε....!
@jacki: Σ' ευχαριστώ πολύ!
@isixiaa: "Να την προσωποποιούμε...". Δεν το είχα σκεφτεί αυτό. Και νομίζω πως έχεις δίκιο...
Θα ήθελα όμως να προσθέσω και κάτι ακόμα. Αν μου επιτρέπετε/αι, θέλω να σχολιάσω και εγώ ως αναγνώστης. Παρότι η Μαρία (αλήθεια, έχεις καταλάβει πόσο σημαντική είναι πια για μένα η άποψη σου;;;) έχει αντίθετη γνώμη, μου λέει δηλαδή πως δεν έχω δικαίωμα να έχω άποψη για τα κείμενα μου, εγώ θα με σχολιάσω.
Δεν μ' αρέσει αυτό που έγραψα! Δεν μ' αρέσει! Και επειδή κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, γιατί το πόσταρα αφού δεν μου αρέσει, η απάντηση είναι απλή. Έχω πια συνειδητοποιήσει ότι δεν εκφράζομαι μόνο εγώ από δω μέσα. Νιώθω πολύ περίεργα με αυτό. Βασικά για να το πω πιο σωστά, δεν εκφράζομαι μόνο εγώ από αυτά που γράφω. Οπότε αφού τα γράφω, έχουν δικαίωμα να τα διαβάσουν και όσοι άλλοι θέλουν και να τα κρίνουν μόνοι τους. Με φοβίζει κάπως αυτό...
"Είσαι ο καταλύτης"
Θα συμφωνήσω με το σχόλιακι άνωθεν, γιατί από τη στιγμή που θα εκθέσεις κάτι δικό σου, δεν είναι ολότελα δικό σου, μπαίνει στη σφαίρα επιρροής των άλλων. Κι επίσης, είναι καλό να μη μας αρέσει πάντα αυτό που γράφουμε, γιατί αυτό σημαίνει εξέλιξη.
Από ποια άποψη σημαίνει εξέλιξη;
από την άποψη ότι δεν αρκείσαι σε πατημένα μοτίβα και ψάχνεις κάτι αρτιότερο από κάθε πλευρά. Ότι δεν θεωρείς κατ'ανάγκη "καλό" ό,τι γράφεις και μένεις σ'αυτό αλλά ζητάς το "καλύτερο". Εκτός βέβαια αν δε σου αρέσει εξαρχής αυτό που γράφεις, αλλά κι αυτό σχετικό είναι, εφόσον η γραφή είναι απλώς αίσθηση. Μας οδηγεί. Και ο πιο ακατάλληλος για να εκλογικεύσει ένα δημιούργημα είναι ο δημιουργός. Δεν ξερώ αν γίνομαι αντιληπτή.:P
Αμέ, μια χαρά αντιληπτή έγινες. Και θα συμφωνήσω μαζί σου. :)
Αυτά που δεν υπάρχουν, αυτά είναι που πιο πολύ πιέζουν την ψυχή μας με την παρουσία(;) τους... γιατί αυτά είναι που στην τελική υπ-άρχουν ~ άρχουν υπό-γεια...
Να κάτι πολύ ενδιαφέρον που δεν είχα σκεφτεί ποτέ. Να 'σαι καλά kiara. ;)
Ανάρτηση Σχολίου